Staw łokciowy, tak jak inne stawy, narażony jest na szereg urazów związanych z działaniem czynników mechanicznych zarówno o charakterze traumatycznym, jak i przeciążeniowym.

Stosowane leczenie może przebiegać dwutorowo i opiera się na leczeniu nieoperacyjnym i/lub operacyjnym. O rodzaju i trybie leczenia decydują wyniki badań uzyskane na podstawie diagnostyki obrazowej i badania funkcjonalnego. Diagnostyka jest niezbędnym narzędziem pozwalającym monitorować postęp leczenia, a w przypadku jego zakończenia – ocenić uzyskane efekty.

Ogólnie przyjęte standardy badania klinicznego pacjenta mają na celu ujednolicić tok postępowania, umożliwić proste zakwalifikowanie pacjenta pod względem konieczności zastosowanego leczenia (nieoperacyjne lub operacyjne), a także w możliwe największym stopniu ograniczyć ryzyko podania nieprawidłowej diagnozy, a co się z tym wiąże – zmniejszyć ryzyko powikłań. Postępowanie w większości urazów, w tym również podczas zwichnięcia stawu łokciowego, bazuje na ogólnie przyjętych wytycznych dotyczących badania podmiotowego i przedmiotowego.

 

Przeczytaj cały artykuł tutaj

Zobacz film tutaj